پنجره احساس

دوستت دار....

tiam-1 — Wed, 19 Mar 2008 12:40:18 GMT

دوستت ندارم به اندازه ي اقيانوس چون يه روز به آخرش میرسی

دوستت ندارم به اندازي خورشيد چون غروب ميكنه

دوستت ندارم به اندازه اسمون چون هر لحظه یه رنگه

دوستت ندارم به اندازه زمین چون هر قسمتشو یه نفر صاحبه

دوستت ندارم به اندازه اب چون میاد و میره

دوستت ندارم مثل قلبم چون یه روزی از کار می افته

دوستت دارم به اندازه روت كه هيچوقت كم نميشه

دوستت دارم به اندازه کهکشان که بی پایانه

دوستت دارم مثل خدا ولی کمتر از اون چون خیلی بزرگه

دوستت دارم مثل گل مصنوعی که هیچ وقت پرپر نمی شه

دوستت دارم مثل اتیش که گرمم می کنه

دوستت دارم مثل یه کوه که محکم و استواره می تونم بهت تکیه کنم

دوستت دارم برای همیشه چون تا ابد مال منی

منو ببخش

tiam-1 — Wed, 30 Jan 2008 20:18:18 GMT

منو ببخش عزیز من اگه می گم باهام نمون

دستای خالیمو ببین آخر قصه رو بخون

ترانه ای رو که برات گفته بودم فروختمش

با پول اون نخ خریدم زخم دلم رو بستمش

همسفر شعر و جنون عاشق ترین عالمم

تو عشقتو ازمن بگیر من واسه تو خیلی کمم

بین من و تو فاصله است یک در سرد آهنی

من که کلیدی ندارم تو واسه چی در می زنی

این در سرد لعنتی شاید که نخواد وا بشه

قلبتو بردار و برو قطار داره سوت می کشه

همسفر شعر و جنون عاشق ترین عالمم

تو عشقتو از من بگیر من واسه تو خیلی کمم

خاطره...

tiam-1 — Fri, 14 Dec 2007 11:26:18 GMT

کنار هر قطره اشکم

هزار خاطره دفنه

اینقدر خاطره داریم

که گویی قد یک قرنه

گلو می سوزه از عشق

عشقی که مثه زهره

ولی بی عشق تو هر دم

خنده با لبهای من قهره

درسته با منی اما

به این بودن نیازام

تو که حتی با چشماتم

نمی گی آه دوست دارم

اگه گفتی دوست دارم

فقط بازیه لبهات بود

وگرنه رنگه خودخواهی

نشسته توی چشمات بود

هر چی عشقه توی دنیا

من می خواستم ماله ما شه

اما تو هیچ وقت نذاشتی

بینمون غصه نباشه

فکر می کردم با یه بوسه

با تو هم خونه می مونم

نمی دونستم نمی شه

آخه بی تو نمی تونم

گله می کنم من از تو

از تو که این همه بی رحمی

هزار بار مردم از عشقت

تو که هیچ وقت نمی فهمی!!!!!

بغض آسمان

tiam-1 — Thu, 11 Oct 2007 19:05:18 GMT

می زند باران به شیشه

شیشه اما سرد و سنگین

بی تفاوت ،تلخ و خاموش

شاید از یک غصه غمگین

آسمان همچون دل من

خیس خیس از بی وفایی

بر لبم نام تو دارم

ای بهار من کجایی؟

آمدم تا چشمهایت

در دلم عشقی بکارد

تو ولی گفتی که برگرد

شیشه احساسی ندارد

می زند باران هنوز آه

این چنین،غم در دل کیست

دست من بر شیشه لغزید

شیشه هم با بغض بگریست...

آدما مثل بارون میمونن

تو زندگیت میبارن و بهش

طراوت و شادی میبخشن

اما هیچ بارونی تا ابد نمی باره

یک روز بارون بند میاد و

تنها چیزی که باقی میمونه

خاطره ی اون بوی خاک خیس خورده ی وجودته...

رهایم کن

tiam-1 — Sat, 22 Sep 2007 12:20:18 GMT

رهایم کن برو ای عشق از جانم جه می خواهی

به سوهان غمت روح مرا پیوسته می سابی

مگر جز مهربانی از تو وچشمت چه می خواهم

تو خود از هر کسی بهتر از احساس من آگاهی

نیازی نیست تا پنهان کنی از من نگاهت را

گواهی می دهد قلبم مرا دیگر نمی خواهی

غزلهایم زمانی روی لبهای تو جاری بود

ولی امروز در چشمت نمی ارزم پر کاهی

دلم خوش بود گه گاهی برایت شعر می خواندم

تو هم سر می زدی آن روزها از کوچه ها گاهی

برو هر جا که می خواهی برو آسوده باش اما

مواظب باش مثل من نیفتی در چنین چاهی

از اینجا می روم تنها دیگر مرا نخواهی دید

نخواهم برد دراین راه هیچ همراهی...

حسرت

tiam-1 — Thu, 20 Sep 2007 15:15:18 GMT

رو سنگ قبر عشق من شعری نبوده از کسی

شاعرمن کسی نبود جز گریه و دلواپسی

اشکی نشست اسم منو رو یادگار آخرم

حالا دیگه خوب میدونم از همیشه تنهاترم

گوشی نبود که بشنوه حرف دل شکسته رو

عشقی نبود عاشق کنه من همیشه خسته رو

رفیق ناب بی کسیم حسرت و اندوه و غمه

امید زنده بودنم نقطه ای کور و مبهمه

دیوانه

tiam-1 — Mon, 17 Sep 2007 13:56:18 GMT

نمي نويسم

چون مي دانم هيچ گاه نوشته هايم را نمي خواني

حرف نمي زنم

چون مي دانم هيچ گاه حرف هايم را نمي فهمي

نگاهت نمي كنم

چون تو اصلاً نگاهم را نمي بيني

صدايت نمي زنم

زيرا اشك هاي من براي تو بي فايده است

فقط مي خندم

چون تو در هر صورت مي گويي من ديوانه ام

تنها

tiam-1 — Sat, 15 Sep 2007 20:23:18 GMT

خداوندا

آنکه در تنهاترین تنهایی ام تنهای تنهایم گذاشت

در تنهاترین تنهایی اش تنهای تنهایش مگذار

LOVE

tiam-1 — Thu, 13 Sep 2007 08:11:18 GMT

با هم اینجوری نبودیم

اصلا قرار نبود اینجوری باشیم

قصه ی ما قصه ی عشق و عاشقی نبود

چه زیبا گفته اند:عشق یک حادثه است

اسیر

tiam-1 — Wed, 12 Sep 2007 09:11:18 GMT

توی یک دیوار سنگی دو تا پنجره اسیرن

دو تا خسته دو تا تنها یکیشون تو یکیشون من

دیوار از سنگ سیاه سنگ سرد و سنگ خارا

زده قفل بی صدایی بر لبهای خسته ی ما

نمی تونیم که بجنبیم زیر سنگینی دیوار

همه عشق من و تو قصه است قصه ی دیوار

همیشه فاصله بوده بین دستای من و تو

با همین تلخی گذشته شب و روزای من و تو

راه دوری بین ما نیست اما باز اینم زیاده

تنها پیوند من و تو دست مهربون باده

ما باید اسیر بمونیم زنده هستیم تا اسیریم

واسه ی ما رهایی مرگه تا رها شیم می میریم

کاشکی این دیوار خراب شه من و تو با هم بمیریم

توی یک دنیای دیگه دستای همو بگیریم

شاید اونجا توی دلها درد بی زاری نباشه

میون پنجره هاشون دیگه دیواری نباشه