اما حس بودنش بر من شوق زیستن داددلم برای کسی تنگ است که آفتاب صداقت را به میهمانی گلهای باغ می آورد و گیسوان بلندش را به باد می داد و دستهای سپیدش را به آب می بخشید و شعرهای خوشی چون پرنده ها می خواند...
نوشته شده در یکشنبه بیست و یکم مرداد 1386 ساعت 18:27 توسط یاسمن
|
تاریکه سرنوشتم فانوس من شکسته عمریه بغضی سنگین راه گلومو بسته از شب به شب رسیدم از کوچه ها به بن بست آی آدمای سر خوش جایی برای من هست؟
نوشته شده در یکشنبه بیست و یکم مرداد 1386 ساعت 18:27 توسط یاسمن
|
